Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej

zawezwanie do próby ugodowej

Co powinno się znaleźć we wniosku?

We wniosku muszą być precyzyjnie określone strony. Wnoszący wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nazywany jest przez przepisy: „wzywającym”. Stroną wzywaną do próby ugodowej jest: „przeciwnik”.

Przy opisywaniu danych stron należy wskazać, przy osobie fizycznej – jej imię, nazwisko, aktualny adres zamieszkania i numer PESEL a przy osobie prawnej – jej nazwę, aktualny adres siedziby i numer KRS lub NIP.

W wezwaniu należy zwięźle oznaczyć sprawę i warto zrobić to precyzyjnie. Precyzyjne oznaczenie sprawy we wniosku o zawezwanie do próby ugodowej to takie oznaczenie sprawy, aby można było bez wątpliwości stwierdzić, co ma być przedmiotem postępowania pojednawczego, jakiego konkretnego stosunku prawnego ma ono dotyczyć (np.: roszczenie o zapłatę ceny z umowy sprzedaży, w konkretnej wysokości i terminem wymagalności). W wezwaniu natomiast nie trzeba podawać rozbudowanej argumentacji prawnej. Wzywający powinien podać jedynie najbardziej konieczne dowody na poparcie istnienia roszczenia, gdyż w postępowaniu pojednawczym sąd zasadniczo nie prowadzi postępowania dowodowego.

We wniosku należy też przedstawić propozycję ugodową. Propozycję ugodową należy formułować tak, aby druga strona sporu miała wystarczającą motywację do stwierdzenia, że zawarcie ugody leży w jej interesie, gdyż spełnia minimum jej oczekiwań.

Warto pamiętać, że w trakcie posiedzenia pojednawczego sąd ma wpływ na treść ugody sądowej. Sąd w szczególności ocenia, czy treść ugody jest zgodna z prawem, zasadami współżycia społecznego oraz czy zapisy umowy nie zmierzają do obejścia prawa (art. 203 § 4 w zw. z art. 223 § 2 k.p.c.). Sąd ocenia też czy określone w zawezwaniu do próby ugodowej roszczenie jest precyzyjnie oznaczone.

Konsekwencje podatkowe zawarcia ugody sądowej

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje dwa zwolnienia z podatku dochodowego. Po pierwsze, odszkodowania wypłacone na podstawie ugód sądowych (art. 21 ust. 1 pkt 3 ppkt g ustawy o PIT) są zwolnione z PIT. Po drugie, zwolnione z PIT są też inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie ugody sądowej do wysokości określonej w tej ugodzie (art. 21 ust. 1 pkt 3b ppkt a ustawy o PIT). Z tego drugiego zwolnienia wyłączone są odszkodowania bądź zadośćuczynienia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 21 ust. 1 pkt 3b ppkt b ustawy o PIT).

A więc warto zastanowić się czy postępowanie pojednawcze nie jest szybkim i atrakcyjnym podatkowo zakończeniem sporu pomiędzy zwaśnionymi stronami.

Opłata od wniosku o zawezwanie do próby ugodowej

Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych rozróżnia dwie sytuacje: zawezwanie do próby ugodowej w sprawach o prawa niemajątkowe oraz zawezwanie w sprawach majątkowych.

Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w sprawach o prawa niemajątkowe jest obciążony opłatą wynoszącą 1/5 opłaty należnej od pozwu (obliczonej wg zasad z art. 18 ustawy kosztach sądowych w sprawach cywilnych), nie mniej niż 100 zł.

Od wniosku o zawezwanie do próby ugodowej w sprawach majątkowych pobiera się opłatę stałą w kwocie 120 złotych, gdy wartość przedmiotu sporu nie przekracza 20 000 złotych. Gdy wartość przedmiotu sporu jest wyższa od 20.000 złotych opłata wynosi 300 złotych.

Bieg przedawnienia

Przepisy k.c. przewidują zawieszenie biegu przedawnienia co do roszczeń objętych wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej na czas trwania postępowania pojednawczego.

Zawezwanie do próby ugodowej z roszczeniem przeciwko towarzystwu ubezpieczeniowemu

Zawezwanie do próby ugodowej z roszczeniem przeciwko towarzystwu ubezpieczeniowemu

Postępowanie pojednawcze (ugodowe) jest jednym z najistotniejszych postępowań sądowych. Po pierwsze, umożliwia w sposób tani (40 zł opłaty sądowej) na doprowadzenie przed sądem do zakończenia sporu. Po drugie, wniosek może być skierowany do sądu rejonowego ogólnie właściwego dla przeciwnika lub w szczególnych przypadkach – do sądu rejonowego właściwego dla wnioskodawcy.

Właściwość miejscowa tego sądu jest określana na podstawie przepisów o właściwości ogólnej, co w przypadku osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą (np.: spółek z o.o., spółek akcyjnych, towarzystw ubezpieczeniowych) oznacza konieczność zastosowania art. 30 k.p.c. („powództwo przeciwko osobie prawnej lub innemu podmiotowi nie będącemu osobą fizyczną wytacza się według miejsca ich siedziby.”). W myśl tego przepisu powództwo przeciwko osobie prawnej wytacza się według miejsca jej siedziby. Przepis ten określa ogólną właściwość sądów w sprawach przeciwko wszystkim – poza Skarbem Państwa – osobom prawnym, także tym, których działalność obejmuje teren całego kraju; przepis szczególny tę właściwość może regulować w sposób odmienny (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1988 r., III CZP 43/88, OSNCP 1989, nr 4, poz. 53).

Przykładem zastosowania takiego przepisu szczególnego, odrębnie kształtującego właściwość miejscową sądu, będzie wniosek o zawezwanie do próby ugodowej z roszczeniem przeciwko towarzystwu ubezpieczeniowemu (art. 20 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, który stanowi, że: „powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.”). Właściwość unormowana w tym szczególnym przepisie wyłącza stosowanie art. 30 k.p.c. lub art. 35 k.p.c. (por. Ewa Stefańska w komentarzu do Kodeksu postępowania cywilnego pod red. Małgorzaty Manowskiej, tom 1, wydanie 1, Warszawa 2011, s. 88), a to oznacza, że powództwo o roszczenie odszkodowawcze wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub wniosek pojednawczy obejmujący takie roszczenie można wytoczyć – poza sądem ogólnym właściwości ogólnej przeciwnika – także przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego albo uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

Art. 30 k.p.c. znajduje się w grupie przepisów zatytułowanej „właściwość ogólna”, ma on więc zastosowanie tylko wtedy, gdy nie zachodzą warunki uzasadniające wybór przez powoda innego sądu, zgodnie z przepisami kodeksowymi o właściwości przemiennej (art. 32-37 k.p.c.) lub przepisami pozakodeksowymi dotyczącymi tej ostatniej właściwości (porównaj wyżej wskazany art. 20 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych).

 

foto dzięki uprzejmości Matt Banks / freedigitalphotos.net